ONE PIECE : 50...จงแบกรับความเจ็บปวด
posted on 18 Mar 2009 11:47 by quanch“สิ่งที่เรียกว่าเภทภัย มักจะเข้ามาต่อเนื่องอย่างคาดไม่ถึงเป็นเรื่องธรรมดา ต่อให้พูดอ้างอย่างโน้นอย่างนี้ แล้วจะมีใครมาช่วยเรอะ?...กะอีแค่กัปตันคนเดียว ยังปกป้องไม่ได้ แล้วยังจะมีความทะเยอทะยานอะไรกันอีกล่ะ ‘ลูฟี่’ คือชายที่จะกลายเป็นเจ้าแห่งโจรสลัด ...ฉันพร้อมจะตายแทนทุกเมื่ออยู่แล้ว และก็จะขอตายอย่างสมศักดิ์ศรี ที่นี่!”
ผู้เอ่ยถ้อยคำที่ราวกับเป็นสัตย์ปฏิญาณนี้ คือนักดาบนามกระฉ่อน โรโรโนอา โซโล ลูกเรือคนแรกที่ก้าวสู่เรือของ มังกี้ ดี ลูฟี่ เด็กหนุ่มสวมหมวกฟาง ผู้ประกาศเจตนารมณ์ดังกึกก้องและกร้าวแกร่งไปทั่วทั้งร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ ว่า “ ฉันนี่แหละ จะเป็นเจ้าแห่งโจรสลัด”
ไม่เกรงหน้าอินทร์หน้าพรม ไม่หวาดหวั่นยามเผชิญหน้ากับเหล่าโจรสลัดตัวเอ้ ไม่ไยดีต่อการตามล่าของรัฐบาลโลก เป้าหมายของลูฟี่มีเพียงหนึ่ง คือ “ครอบครอง “วันพีซ” สมบัติในตำนาน เพื่อก้าวสู่การเป็น “เจ้าแห่งโจรสลัด”
นับจากแล่นเรือลงสู่น่านน้ำที่ไร้ขอบเขตเพียงลำพัง จับพลัดจับผลูให้มีเหตุต้องแอบซ่อนในลังไม้ ก่อนถูกสายน้ำพัดพาและโดนแบกขึ้นเรือลำหนึ่งเพราะลูกกระจ๊อกของกัปตันเรือลำนั้นหลงเข้าใจว่าเป็นลังเหล้า การประมือกับโจรสลัดที่มีลูกน้องนับไม่ถ้วนจึงเริ่มขึ้น ทั้งยังต้องคอยหนีการตามล่าของกองทัพเมื่อยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ “พวกพ้อง” ซึ่งยืนอยู่ขั้วตรงข้ามกับรัฐบาล
นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเมื่อวันวาร ก่อนที่วันนี้ ลูฟี่และผองเพื่อน ในนาม “กลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง” จะกลายเป็น “ศัตรู” หมายเลขหนึ่งที่รัฐบาลโลกต้องการตัว
เป็น “ศัตรู” ที่โจรสลัดทั่วโลกต้องการโค่น เพื่อประกาศศักดา สั่งสมบารมี เพื่อล่าค่าหัวซึ่งเมื่อรวมกันทั้งลำเรือแล้ว มีมูลค่าหลายร้อยล้านเบรี(ค่าเงินในโลกการ์ตูนวันพีซ) และยังมีอีกไม่น้อย คอยตามล่าพวกเขาเพื่อ...ล้างแค้น
วันนี้ One Piece มหากาพย์แห่งโลกโจรสลัด การ์ตูนเรื่องเยี่ยม ผลงานของ เออิจิโระ โอดะ ( EIICHIRO ODA) ที่ครองใจใครหลายๆ คน เดินทางมาถึงเล่มที่ 50 แล้ว เป็นการเดินทางอันยาวนานที่นับวัน คนอ่านอย่างเราและโจรสลัดอย่างพวกเขา ได้ร่วมเรียนรู้ไปพร้อมกัน
เรียนรู้ว่าแม้เวลาจะผ่านไปกี่นานเท่านาน บางสิ่งยังคงหยัดยืนอย่างกล้าหาญ
เป็นการหยัดยืนที่ราวกับจงใจท้าทายคลื่นลมอันแปรปรวนของท้องทะเล และในขณะเดียวกัน ราวกับเย้ยหยันโลกทั้งโลก
“ฉันจะให้แกได้เห็นนรก สิ่งที่กระเด็นออกมาจากร่างของหมอนี่ก็คือ “ความเจ็บปวด” และ “ความอ่อนล้า” อาการบาดเจ็บที่ได้รับสะสมมาจากการต่อสู้กับพวกโมเลีย ทั้งหมดก็คือสิ่งนี้...งั้นก็จงรับเอาความเจ็บปวดนี้ไปแทนตามที่พูดซะ แต่ว่าคนที่เจ็บเจียนตายอย่างแก ไม่มีทางทนต่อสิ่งนี้ได้แน่ อาจจะทำให้ถึงตายได้เลย”
น่าสนใจ ว่า ความเจ็บปวดขนาดใหญ่โตมหึมา ที่ บาโซโลมิว คุมะ หนึ่งในเจ็ดเทพโจรสลัด ดึงออกมาจากร่างกายของลูฟี่นั้น เป็นความเจ็บปวดที่เพิ่งก่อร่างขึ้นเพียงเฉพาะในศึกการต่อสู้ใหญ่หลวงครั้งนี้ คือระหว่างลูฟี่กับ เก็กโคโมเลีย อีกหนึ่งในเจ็ดเทพโจรสลัดที่แสนร้ายกาจ หรือเป็นความเจ็บปวดและเหนื่อยล้าที่ลูฟี่แบกมาแล้วเนิ่นนาน จากการกรำศึกนับครั้งไม่ถ้วน
แต่ไม่ว่าเป็นความเจ็บปวดที่ก่อตัวมาแต่ครั้งไหน โรโรโนอา โซโล ก็ก้าวเข้าไปแบกรับความเจ็บปวดอันหนาหนักของลูฟี่อย่างอาจหาญ แบกไว้บนร่างกายตนเองที่ก็ยับเยินสาหัสจากการต่อสู้เช่นกัน เพียงแต่ความสาหัสนั้น ยังไม่เท่ากึ่งหนึ่งที่ลูฟี่รับผิดชอบต่อชีวิตของเพื่อนพ้องและทุกชีวิตบนเกาะกลางทะเลแห่งนี้เอาไว้
ด้วยเหตุนี้ ร่างกายของโซโลที่ย่ำแย่อยู่แล้ว เมื่อรับความบาดเจ็บอันหนาหนักของลูฟี่มาไว้กับตัว จึงยิ่งส่งผลให้โซโลอ่อนแรงคล้ายคนใกล้ตาย
การแบ่งปันรับเอาความเจ็บปวดมาจากอีกฝ่าย นำพาให้พวกเขา-กลุ่มโจรสลัดหมวกฟางและทุกๆ ชีวิตบนเกาะของเก็กโคโมเลีย อยู่รอดและฟื้นคืนจากอาการบาดเจ็บ สิ่งสำคัญกว่านั้นคือ ผู้ที่ได้อยู่ร่วมเหตุการณ์ครั้งนี้ ต่างเห็นพ้องว่า ไม่เฉพาะโซโล แต่ ลูฟี่ คือกัปตันที่ลูกเรือทุกคนพร้อมจะอยู่เคียงข้างและปกป้องด้วยชีวิต
แม้ร่างกายอ่อนแรงคล้ายคนใกล้ตาย แต่จิตใจของกลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง ไม่มีสิ่งใดทำลายลงได้...มันคือจิตใจที่เข้มแข็งและอ่อนโยน
เป็นความอ่อนโยน ซึ่งคล้ายดั่งเมล็ดพันธุ์แรกสุดที่ช่วยให้ความเข้มแข็งหยั่งราก ก่อเกิดเป็นความกล้าหาญ ในการก้าวเข้าไปแบกรับปัญหาของผู้อื่น
อาจต้องใช้เวลาอีกเนิ่นนาน เผชิญหน้าและกรำศึกที่ยากลำบากอีกหลายครั้ง กว่าลูฟี่และเพื่อนพ้อง จะได้พบกับ “สมบัติหนึ่งเดียว” หรือ “วันพีซ” ที่ปรารถนา
แต่ ณ วินาทีนี้ ใครบ้าง ไม่กล้ายืนยัน ว่ากลุ่มโจรสลัดหมวกฟางได้ครอบครองบางสิ่งที่โจรสลัดผู้ยิ่งใหญ่, เหล่าเจ็ดเทพแห่งท้องทะเลผู้น่าเกรงขาม และรัฐบาลโลกที่ทรงพลานุภาพไม่อาจหยั่งถึง
ใครจะรู้...’วันพีซ’ อาจหมายถึงจิตใจที่เข้มแข็ง อ่อนโยน คือสัจจะและความความสัตย์ซื่อที่น้อยคนนักจะมีสิทธ์ครอบครองและหวงแหนมันไว้ยิ่งกว่าลมหายใจ
อาจเพราะเช่นนั้นหรือไม่ รอยยิ้มของ โกลด์ โรเจอร์ เจ้าแห่งโจรสลัดในตำนาน ผู้ประกาศไว้ก่อนตายว่าเขาคือผู้ครอบครองวันพีซ จึงเป็นรอยยิ้มที่ทั้งอวดดี เย้ยหยัน และสาใจ แม้ในวินาทีที่คมดาบจากเพชฌฆาตกำลังง่าเงื้อลงบั่นคอ
เป็นรอยยิ้มที่ราวกับบอกให้รู้ว่า 'ข้าได้ครอบครองสิ่งซึ่งพวกเจ้าไม่มีวันค้นพบ'
...ตราบที่เรือพวกเจ้ายังกางใบในท่ามกลางทะเลอันบ้าคลั่ง คงไม่ใช่ทุกคน ที่ความอ่อนโยน ความรัก และความสัตย์ซื่อจะยังหยัดยืนอย่างเข้มแข็ง
เป็นทั้งสมบัติล้ำค่าและอาวุธที่สร้างความปราชัยให้ศัตรูนับไม่ถ้วน
เป็นอาวุธตอบโต้ ที่แม้แต่เจ็ดเทพโจรสลัดผู้ทรงพลัง และได้รับมอบหมายให้มาจัดการกับกลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง ยังเอ่ยปาก
“ถ้าหากยังดึงดันไปยุ่งกับ “หมวกฟาง” คนที่ต้องอับอายก็จะเป็นฉันเอง”
...............
โดย : ตัวหนอนบนกองหนังสือ
- หมายเหตุ : ONE PIECE ฉบับภาษาไทย เป็นลิขสิทธิ์ของ SIAM INTER COMIC
edit @ 18 Mar 2009 13:24:28 by ZipPo Qrew